Binnen no-time uit….indrukwekkend boek.

In een donkere nacht, in een door God verlaten provincie, tijdens de grootste ramp die naoorlogs Nederland trof, zijn twee zoekende zielen door het noodlot aan elkaar verbonden. Zij raakte het kind kwijt dat ze een maand eerder baarde, hij verloor het kind in zichzelf. Samen ondernemen ze een schijnbaar hopeloze tocht door de zoute modder van het verwoeste Zeeland.
Tegen de achtergrond van de Watersnood van 1953 vertelt Rik Launspach een aangrijpend verhaal over de vernietigende kracht van het water, en de drijvende kracht van de liefde.
Mijn familie heeft op Flakkee moeten vluchten voor het water. Als meisje van 12 liep/zwom mijn moeder in een donker dorp helemaal alleen naar de hoger gelegen dijk…Haar opoe is nadat het water gezakt was gevonden in haar bed…evenals zoveel andere familieleden en bekenden…Van de periode dat de familie in gastgezinnen zat is bijna alles vergeten (lees maar verdrongen…). Foto’s zijn nauwelijks bewaard gebleven…het was altijd "voor de ramp" en "na de ramp"…. De verhalen zijn mij bekend even als de plekken waar het zich afspeelden. Maar hoe kan ik mij dat vrolijke, zonnig dorp voorstellen met metershoog water, storm en regen in het aardedonker??
Pas tijdens het lezen van dit boek drong goed tot mij door wat een onwerkelijke, gevaarlijke situatie het is geweest. Door de levensechte beschrijving heb ook ik nu een stukje van de ramp ervaren…door dit boek is de geschiedenis van mijn familie daadwerkelijk ook een deel van mij geworden…
En toen kwam ik ook dit nog tegen…..mooi en bijzonder!